ประวัติส่วนตัว

 

ผมชื่อนาย วงศกร สิงหราช เป็นคนกรุงเทพโดยกำเนิดประวัติของผมก็ไม่มีอะไรมาก เท่าที่พอจะจำความได้แม่เล่าให้ฟังว่า ผมเป็นเด็กที่ซนมากๆเพราะรู้สึกท่านบอกว่าหยั่งงั้นด้วยความที่เพราะผมซนมากตอนเด็กๆผมก็เลยมีแผลเต็มตัวไปหมดและแผลที่รู้สึกว่าจะใหญ่มากก็คือแผลเป็นที่ศีรษะผมแม่ท่านเล่าให้ฟังว่าแผลเป็นนี้เกิดจากการที่ผมวิ่งไปชนประตูจึงทำให้เกิดเป็นแผลเป็นมาถึงทุกวันนี้  

 ตอนสมัยเรียนประถมเป็นอะไรที่แปลกมากอย่างนึงจนเดี๋ยวนี้ผมก็ยังไม่ค่อยเข้าใจ ตอนสมัยประถมผมเรียนโรงเรียนรวมชายหญิงของเอกชน ตอนเข้าไปเรียนผมไม่เข้าใจมากเพราะว่าครูที่สอนเค้าสอนพวกงานบ้าน งานประดิษฐ์ เรียนรำไทย ซึ่งผมงงมากเพราะไม่คิดว่าครูจะให้เรียนงานอะไรที่เป็นผู้หญิงมากขนาดนี้ แต่ผมก็คิดมันก็สนุกดีเพราะที่โรงเรียนทำให้ผมได้รู้จักเพื่อนเยอะแยะ ซึ่งต่อมาจะกลายเป็นเพื่อนที่ผมยังคบหาไปไหนด้วยกันอยู่จนถึงเดี๋ยวนี้  

  ตอนสมัยมัธยมผมก็ได้รู้จักเพื่อนอีกมากและช่วงมัธยมเป็นช่วงที่ผมเกเรมากๆ ผมโดดเรียนเป็นประจำไม่ค่อยมาเรียนมาก็สาย ไม่ค่อยตั้งใจเรียนเท่าที่ควร แต่ผมก็ได้ประสบการณ์ชีวิตได้รู้จักโลกภายนอกอีกแบบที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนและก็ทำให้ผมได้รู้จักเพื่อนแท้อีกหลายคน 

 และมาถึงช่วงตอนมหาลัยตอนแรกที่เข้ามาใหม่ๆมีแต่คนถามผมว่าทำไมถึงมาเรียนที่นี่ละเพราะว่ามันไกลจากบ้านผมมาก ตอนนั้นมีอยู่ความคิดเดียวที่อยู่ในหัวผมที่ผมเลือกเรียนที่นี่เพราะผมอยากรู้จักสังคมอื่นบ้าง และผมจะเป็นยังไงถ้าผมต้องมาเรียนโดยไม่รู้จักใครเลย ผมจะสามารถปรับตัวได้หรือเปล่าจะเข้าสังคมกับที่นี่ได้ไหม ผมอยากลองพิสูจน์ตัวเองดูก็เลยลอง และด้วยความคิดแบบนี้จึงทำให้ผมได้รู้จักกับเพื่อนที่ดี ผมคิดว่าผมตัดสินใจไม่ผิดที่เลือกเรียนที่นี่ 

 เรื่องราวชีวิตคราวๆของผมก็จบลงแค่นี้ละครับขอบคุณครับที่พยายามอ่าน.......................................